Op hoop van zegen
We willen graag wat meer buurtgenoten leren kennen. En nog meer mooie mensen uit het Leidse.
Waarom?
Hoezo dit?
Eind 2024 kwam een klein groepje mensen bij elkaar
(6 vrouwen, actief in Leiden), onder aanvoering van Jessica uit de "Zeehelden-buurt". Jessica zocht naar manieren om in tijden die soms wat hopeloos lijken, licht en Hoop te brengen.
Er gebeurde al van alles en nu ook.
We bedachten dat dat betekent: heel simpel elkaar ontmoeten, leren kennen, samen eten en wat moois samen doen.
Dus 3 december, 16:00 - 19:30 muziek en eten! ...afhankelijk van wat iedereen meeneemt, of aan muziek opzet of speelt.
EN daarna, voor wie wil (en tot zolang er kaartjes zijn), samen naar een voorstellling bij de Stadsgehoorzaal, onder de mooie naam "Denkend aan Holland"!
Op hoop van zegen - 3 december, welkom!
14:00-16:00: Voor wie samen wil koken en de boel gezellig maken.
16:00-19.30: Samen eten, muziek maken, dansen?
19:30-21:45: Samen naar theater voorstelling "Denkend aan Holland".
Doe je mee? Geef aan met hoeveel? Het wordt een gezellige chaos. En hopelijk hoopgevend 🙂
Laat het weten door ons te e-mailen op ikdoemee@studiomoio.nl !
Laten we het water niet vertroebelen.
Over hoop.
en in de gevangenis, juist geen hoop.
Sahand over wat hij leerde van zijn vader:
"Het hele rare is, ik dacht altijd, iemand die dat heeft meegemaakt, die gaat zijn kinderen leren dat je hoop moet hebben. want dan weet je altijd dat er betere tijden zullen aanbreken. Maar hij zei: de rare les van de gevangenis is dat ik eigenlijk altijd zonder hoop leefde. Want die hoop had m elk moment afgenomen kunnen worden. "
"Die hoop, die zou me breken."
"De acceptatie, dit is nu mijn leven."
Sahand Sahebdivani is een kind van twee culturen. Met passie geeft hij de verhalen door uit de Iraanse verhalentraditie. 'Met een ervaring kun je niet debatteren. Een verhaal is een oproep tot menselijkheid. Want we lijken allemaal sprekend op elkaar.' Hij dacht altijd dat hij de verhalen die hij mee heeft gekregen zou kunnen overdragen op zijn eigen kinderen. Maar nu hij vader is, blijkt dat dat niet zo automatisch gaat. Maar is het zo erg als de verhalen stoppen, of van kleur veranderen? Ook al maakt hij zich zorgen over de toestand van de wereld, één ding weet hij zeker: 'Jouw glimlach, jouw houding, kan een wereld van verschil maken.'